Maartje Lute: Het gouden rouwboek en NEL

Ik ben Maartje Lute (41) moeder van Boaz (8) en Benja. Benja overleed vier jaar geleden toen hij twee maanden oud was. Ik dacht altijd: als je kind dood gaat dan ben je klaar, dan is het leven voorbij. Maar dat gebeurde niet, na zijn overlijden ben ik het leven juist veel meer gaan waarderen. Ik ben erachter gekomen dat we niet ‘weg’ zijn als we dood zijn. Dat je niet per ongeluk dood gaat en dat wij allemaal hier op aarde een pad te lopen hebben waarvan we niet altijd van te voren weten wat de bedoeling daarvan is. Dat we van te voren niet weten niet weten hoe lang of hoe kort dat pad is, maar dat elk leven even waardevol is. Voor degene die gaat en voor degene die blijven.

Ik geef mensen graag een ander perspectief op de dood. Een visie waarbij je snapt – als je dat wil –  dat je niet weg bent als je dood bent. Dat het ‘leven’ verder gaat in een andere vorm op een andere plek. En dat wij vanuit hier nog steeds contact kunnen maken met de mensen die overleden zijn. De liefde en de verbinding zijn niet weg, niet van onze kant naar hen toe, maar zeker ook niet van hen kant naar ons toe. Want zij willen niets liever dan laten weten dat het goed met ze gaat, dat ze nog bij ons zijn en ons kunnen zien en horen. Ik help je met het ontdekken op welke manier zij dat doen. Hoe je tekenen kan herkennen en er zelfs om kan vragen. Ik help je graag met de verbinding te herstellen van waar jij misschien dacht dat die weg was.